Í dag er málaður himinn. Loksins! Og ég er í kjól. Ljúft.
Það er farið að kólna, ótrúlegt en satt. Ég er sátt.
Það er langt síðan ég bloggaði, svo margt að segja; svo lítill tími.

Ég fór til Chico á miðvikudaginn með 1/4 af skólanum mínum, svo við vorum um 350 sirka. Og það byrjaði eins vel og hugsast getur, VILLT partísamkoma haha.
Kennslan var um gleði. Um að lifa útfrá sigri, við þurfum ekki að reyna að sigra, sigurinn tilheyrir okkur þökk sé Jesús. Í biblíunni er talað nokkrum sinnum um að gleðjast í þrengingum okkar, og ég hef oft pælt í því, bara já.. það er ekki beint okkar fyrstu viðbrögð, en þau ættu að vera það! Því gleði Guðs er skjöldur okkar! Við eigum rétt á þesari gleði, hún er the antidote(man ekki íslenska orðið..)! Rótæk gleði leiðir okkur útúr vandamálum okkar;
"Laughter is a warfare against our trouble".
Og alveg eins og lofgjörð er það að vera glaður þegar okkur líður ekki þannig fórn. -smá svona fyrir kristnu vinina sem lesa þetta haha.
Allavega þá varð allt bilað eftir þessa kennslu; gleði Guðs var úthellt og það var ekki aftur snúið haha, held ég hafi aldrei á ævi minni hlegið jafn mikið, mér var orðið óglatt af hlátri haha! Síðan það besta; þegar ég "crowd-surfaði". Í stórum dráttum;Mér leið eins og rokkstjörnu. Haha.

Eftir þetta fórum við um nóttina í fjallgöngu, ekki það sniðugasta í heimi en ljúft. Daginn eftir var bara chillaxing, útí grasi undir trjánum að sofa og lesa. Flestir fóru að gera eitthvað af viti, enda ótrúlega fallegur staður. En ég var bara í heví miklu chill stuði. Um kvöldið kom Kris Vallotton að tala, þvílíkar sögur sem þessi maður á af sjálfum sér í gegnum árin, magnað! Hann fær mig til að hlægja svo mikið, og því uppáhalds kennarinn minn.
Hann var að kenna um hvað það er mikilvægt að hafa vision í lífinu.. eða sýn, hljómar betur á ensku! Hvert maður er að stefna, maður verður að hafa augun á gullinu til að brenna ekki út.
"A man without a vision is a man without a future, and a man without a future is a man living in the past". Svo fylgja nokkrar vandræðalegar og fyndnar sögur restina af kvöldinu..

Daginn eftir fórum við Jed, Hendrikka og Myles í miðbæ Chico að verlsa, borða og kanna nýjar slóðir. Mjög gaman, og skrautlegt. Í gær var samt best; við Henna og Leah ætluðum að vera rosa duglegar að læra og beiluðum á Whiskeytown-Lake ferð meira að segja. En dagurinn varð eitthvað allt annað, Jonathan vinur okkar kom til okkar, eftir smá tíma fundum við okkur í thrift-búð að versla VHS myndir í miklu magni, keyptum svo ís, popp og pizzu og fórum heim að horfa á nýju fjársjóðina og spjalla. Síðan fer hann heim og við alveg; já, kirkja á morgun kl 8:30, við ættum að fara að sofa líka. En í staðinn förum við að lita saman og eitt leiddi af öðru að allt í einu vorum við með klúta á hausnum að búa til tónlistarmyndbönd, sem varð síðan að dansmyndbandi og vorum bara að dansa kjánalegustu dansa sem okkur datt í hug, þá meina ég hotrod dansar og hreyfingar í þá átt. Mjög gaman þangað til ég sá að strákarnir sem búa fyrir neðan okkur voru með taka þetta upp fyrir utan gluggann okkar HAHA! Vandræðalegt og svoo fyndið! Ljúft kvöld... fórum svo að sofa kl. 4... sem sagt ég er að fara að sofa aftur eftir þetta bogg. Í dag og á morgun. Læra, skilafrestur á þriðjudag. En ég bloggaði! SCORE enn eitt prik fyrir mig. Og þið fáið prik fyrir að sýna viðbrögð við þessu bloggi.



-Dagbjört

Anne Graham, dóttir Billy Graham, var í viðtali í morgunþætti Jane Clayson í sjónvarpi í Bandaríkjunum stuttu eftir hryðjuverkaárásina á World Trade Center. Jane Clayson spurði hana. „Hvernig gat Guð leyft þessu að gerast?" Og Anne Graham svaraði þessu á einstaklega djúpan og skilningsríkan hátt...;
„Ég trúi því að Guð sé virkilega sorgmæddur yfir þessu, alveg eins og við erum, en í mörg ár höfum við verið að segja Guði að koma sér út úr skólum okkar, að koma sér út úr ríkisstjórnum okkar og að koma þér út úr lífi okkar. Og þar sem hann er „heiðursmaður" þá trúi ég því að hann hafi hægt og hljóðlega stígið til hliðar. Hvernig getum við ætlast til þess að Guð gefi okkur blessun sína og vernd ef við krefjumst þess að hann láti okkur í friði? „ Í ljósi liðanna atburða... hryðjuverkaárása, skotárása í skólum o.s.frv...
Ég held að þetta hafi akkt byrjað þegar Madeline Murray O ' Hare (sem var myrt, lík hennar fannst fyrir stuttu ) kvartaði yfir bæn í skólum okkar, og við sögðum : „Allt í lagi." Síðan sagði einhver að það væri betra að sleppa því að lesa Biblíuna í skólum. Biblíuna sem segir að þú skalt ekki morð fremja, þú skalt ekki stela, og elskaðu náunga þinn eins og sjálfan þig. Og við sögðum „Allt í lagi."Síðan sagði einhver að kennarar og skólastjórar ættu ekki að aga börnin okkar þegar þau haga sér ílla. Og skólayfirvöld sögðu : „ Enginn starfsmaður skólans ætti að snerta nemendur þegar þeir haga sér ílla vegna þess að við viljum ekki slæmt umtal, og við viljum vissulega ekki verða lögsótt. „ ( Það er stór munur á ögun og snertingu barnsmiðum, löðrungi, niðurlægingu, spörkum o.s.frv. ) Og við sögðum : „Allt í lagi."
Síðan sagði einhver mikilsvirtur ráðamaður: „ Það skiptir ekki málið hvað við gerum í okkar einkalífi svo framalega sem við vinnum vinnuna okkar. Og við samþykktum þetta og sögðum: „ Það skiptir ekki máli hvað nokkur annar, þar á meðal forsetinn, gerir í einkalífi sínu á meðan ég hef vinnu og efnahagslífið er gott. Og síðan sagði skemmtanaiðnaðurinn: „Búum til sjónvarpsþætti og kvikmyndir sem stuðla að guðlasti ( ljótu orðbragði ), ofbeldi og óleyfilegu kynlífi. Og gerum tónlist sem hvetur til nauðgana, eyturlyfjanotkunar, morða, sjálfsmorða og djöfladýrkunar. Og við sögðum : „Þetta er bara skemmtun, þetta hefur engin slæm áhrif, og
enginn tekur þessu hvort sem er alvarlega, svo gerið bara eins og þið viljið." Og nú spyrjum við okkur hvers vegna börnin okkar hafa enga samvisku, og hvers vegna þau þekkja ekki muninn á réttu og röngu, og hvers vegna þeim fynnst ekkert að því að myrða ókunnuga, skólafélaga sína, og sig sjálf. Ef við hugsum málið nógu vel og lengi, þá getum við eflaust áttað okkur á stöðunni. Ég held að þetta hafi mikið að gera með að við „UPPSKERUM EINS OG VIÐ SÁUM."
„Elsku Guð, hvers vegna hjálpaðir þú ekki litlu stelpunni sem var myrt í skólastofunni sinni? „ Einlægur og áhyggjufullur nemandi....

OG SVARIÐ: „Kæri einlægi og áhyggjufulli nemandi, mér er ekki hleypt inn í skólana. " Yðar einlægur, Guð
Skrítið hvað það er einfalt fyrir fólki að gera lítið út Guði og vera síðan hissa á því að heimurinn skuli vera á leið til Helvítis. Skrítið að við skulum trúa því sem stendur í dagblöðum, en við efumst um það sem stendur í Biblíunni.
Skrítið hvernig allir vilja komast til himna, svo framalega að þeir þurfi ekki að trúa, hugsa, segja, eða gera neitt sem Biblían segir.
Skrítið hvernig sumir geta sagt: „Ég trúi á Guð" en samt fylgt Satan, (sem „trúir" að vísu líka á Guð ).
Skrítið hvað við erum fljót að dæma, en viljum sjálf ekki vera dæmd.
Skrítið hvernig þú getur sent þúsund brandara í tölvupósti og þeir bregðast um eins og eldur í sínu, en þegar þú ferð að senda tölvupóst þarsem talað er um Drottinn, þá hugsar fólk sig tvisvar um áður en það sendir hann áfram.
Skrítið hvernig klúr, ósæmilegur, óheflaður og ruddalegur póstur ferðast frjáls um netheiminn, en opinber umræða um Guð er þögguð niður í skólum og vinnustöðum.
Skrítið hvernig einhver getur verið svo brennandi fyrir Guði á sunnudegi, en verið ósýnilegur kristinn einstaklegur það sem eftir lifir vikunnar.

Hlærðu?
Skrítið hvernig þú ferð að framsenda þennan póst, þá sendir þú hann ekki til margra í netfangabókinni þinni vegna þess að þú ert ekki viss um hverju þeir trúa, eða hvað þeir munu halda um þig fyrir að senda sér þennan póst. Skrítið hvernig ég get haft meiri áhyggjur hvað öðru fólki fynnst um mig en hvað Guði finnst um mig.
Hefur þetta fengið þig til að hugsa?
Ef þér finnst það þess virði, sendu þennan póst áfram. Ef ekki, henntu honum þá... Enginn mun vita hvað þú gerðir. En ef þú hendir þessum hugsunum frá þer, sittu þá ekki hjá og kvartaðu ekki yfir því hversu slæmum málum heimurinn er!

Veit ekki hver skrifaði þetta en þetta er magnað.